Monthly Archives: අගෝස්තු 2010

ෆ්‍රී කික් නම් මෙන්න…


ෆුට් බෝලයක් දැල ඇතුලට දාගන්න එක මොන තරම් ගේමක්ද කියල ලෝක කුසලානය බැලුවනම් තේරුම් යන්න ඇති. ඒ උනාට පාර තොටේ ඉන්න කොල්ලො කුරුට්ටොන්ගේ සමහර වැඩ කිඩ දැක්කම හිතෙනව මේ අය මෙතන ඉන්න ඕන පොරවල් නෙවෙයි කියලා..

මේක මම යූ බටේ අස්සේ හොයද්දි බලන්න ලැබුන දෙයක්..

බුලට් ඩයල් එකක්.. දශමෙටම හරියන්න ෆ්‍රී කික් ගහන්න පොර දන්නවා..

කම්මැලි නැතුව පොඩ්ඩක් පහත අමුනලා තියෙන වීඩියෝ එක බලල ඉන්නකෝ.

කොහොමද වැඩේ? කික් ම තමා නේද?

Shame on you SLC!


My memory goes back to the time when everybody starts calling murali a chucker. It all started when he emerge as a threat to other cricketing giants. In India, former India cricket captain Bishan Singh Bedi, a leg-spinner himself was one of the first to call murali a chucker, followed by the pair of Ross Emerson and Daryl Hair.

Back then, emerging cricketing talents from Sri Lanka were always susceptible for bashing. Losing to a team like Sri Lanka who were relatively new to the cricketing arena by that time, was considered as a shame to most of the cricketing giants who were playing around for decades if not for centuries. Sri Lanka was a minnow then, nobody could defend our players. If not for legendry captain Arjuna Ranatunga, who was the only force not to succumb in to the pressure, Sri Lanka would still have been a minnow. Now that Sri Lanka has emerged as cricketing powerhouse one should expect situation to be healthy and have a powerful Cricket Board. Sadly though, that hasn’t happened.

Sri Lankan Team was renowned for its spirits. Sanga and Mahela have set standards very high and youngsters were to follow them. Spirits of the game is what makes Sri Lanka along with West Indies most loved teams of the neutral viewers than any others powerhouses. We were not tempered jokers as Indians or Pakistanis. We weren’t sledging the oppositions, we didn’t claim for doubtful and grassed catches. We didn’t bowl underarm deliveries to avoid opposition winning the game.

Yes, you got it right. I am coming to Suraj Randiv. Sure he has done a mistake, against spirit of the game. In every cricketing standard, Randiv was wrong. Randiv should not have done that and he should have apologized from Sehwag for that. Story should have been ended there.

But disastrous was the sequence of actions followed that. SLC went on to apologize from BCCI , Sehwag and Dhoni. On what circumstances SLC officials need to apologize from another cricket board? And convey personal apology to individual players? Sehwag was 99 when randiv’s over started. He had 4 balls to score that hundred, and 5 needed for victory. What if that 4 runs from byes were enough to end the match? Should Sangakkara then apologize from Sehwag for missing (say, deliberately) the ball?

Immediately after the match, Sehwag starts crying like a baby for missed run. He went on to accuse players of other team, which no cricketer is allowed to do so. Players can comment on misconduct of other team member during disciplinary inquiry, not in media. Remember the incident when sehwag himself kicked the ball for four runs to avoid Hashim Amla taking the strike during India – South Africa series? Did BCCI or so called Indian team had any disciplinary action against Sehwag? So, it is fair that Sehwag had a taste of his own medicine.

Recall the incident between New Zealand and Sri Lanka, where murali went on to congratulate Sanga for getting the century and Mcllum had dislodged the bails. It was also not a breach of cricketing laws, same as Randiv incident. But that too was not in the good spirits of the game. Had Mcullum or Vittorri (as the captain) apologized from SLC or Murali for doing that? No. Did New Zealand Cricket head called in Murali to say sorry? How come Sehwag’s one run is more valuable than Murali’s one run? (Which both of them did not get, and we never know they would be able to get or not, had something else happened) How come Sri Lanka Cricket had opened up the issue and exposes the career of blooming youngster for every tom dick and harry of Indian media to bash, while New Zealand Captain was able to close the matter with one hard line sentence protecting his player?

Similarly, had Cricket Australia done any inquiry and suspend Gilchist for Scotch Ball incident during the World Cup finals? Did Cricket Australia suspend Chappell for bowling that under arm ball?

When you commit a mistake at office, your Boss is supposed to cover you from the clients, and later on take the matters on with you. Parents do the same. No matter what, it is their children; they have to protect their own children from outside forces. Once they are safe, u can call them in and explain their mistake, may be give a punishment as well. Do SLC think the same way about their players? Apparently Not.

They should not have exposed Randiv like they did; they should not have banned Randiv in a public announcement saying the world like “See… We have caught the culprit“. Instead they should have called in all of them involved after the series and explain them that “In our Sri Lankan Standards” this should not have happened.

I see this all as falling in to monetarism; a move done to keep BCCI, the strongest and wealthiest outfit of the cricketing arena, happy.

During the Test series India refused to have UDRS system implemented and SLC agreed to that, despite it is the call of the host team to decide about using UDRS. This is clear example of BCCI’s influence on SLC.

Now, if Indian crowd starts booing randiv when he runs in to bowl next time, what would SLC do? In last match Sanga did not need Randiv bowl, or he didn’t want him to bowl. That is probably a good hint of what is happening, because Indians were out there to take revenge from randiv. One player had said that clearly before the match.

At all times Sri Lanka Cricket should be able to protect all national cricketers. Each one of them is an asset to us, if not to SLC. At least they should not put a career of promising youngster on the line for the sake of some dollars from BCCI.

Randiv, we are with you boy… but never ever do those silly stuff.

Shame on you SLC!


Sameera Abeysekara

මේ තිරිසන් ක්‍රියාව හෙලා දකිමු..


අධික වැඩ මධ්‍යයේ උවද එක් කරුණක් නිසා මේ සටහන තැබීමට අවශ්‍යය විය.

සෞදි අරාබියේ රැකියාවකට ගිය ශ්‍රී ලාංකික කාන්තාවකගේ සිරුරට යකඩ ඇන රත්කර ඇතුලුකිරීමේ සිද්ධිය දැක බලවත් කම්පාවට පත්වුනෙමි. ඒ පිළිබඳව ඩේලි මිරර් වෙබ් අඩවියේ පුවත [1] [2] දැකීමෙන් ශෝකයක් මෙන්ම තරහක් ද උපදී..  එම ගෘහ සේවිකාව කුමන වැරැද්දක් කරත් ( එසේ කර ඇත්නම්),  මෙවන් පාපතර ක්‍රියාවක් කිරීමට තරම්  ඒ සේවා දායකයා කෙතරම් තිරිසනෙක් විය යුතුද යන්න මනුසත්කම දන්නා  කා හටත් නැගෙන ප්‍රශ්නයක් විය යුතුය.

සෞදි අරාබියේ රැකියාවට යන ශ්‍රී ලාංකික ගෘහ සේවිකාවන්ට මෙවන් අඩන්තේට්ටම් සිදුවූ පළමු සහ අවසාන අවස්ථාව මෙය නොවිය හැකියි. ඒ කෙසේ වෙතත්, මෙතෙක් සිදුවී ඇති කරුණු සළකා බලන විට යම්තාක් දුරකට මෙවන් සිදුවීම් සෞදි මිනිසුන්ගේ පහත් මානසිකත්වයේ කැඩපතක් ලෙස යමෙක් සළකන්නේ නම් එය වැරැද්දක් විය නොහැකිය. තමන් යටතේ වැඩකරන අයට වහලුන්ට මෙන් සැළකීම පහත් මානසිකත්වයේන් පෙළෙන්නන්ගේ ලක්ෂණයකි.

මෙය මින් පෙර වාර්තාවූ රිසානා ගේ සිද්ධිය හා සසඳන්නට මම ඉක්මන් නොවෙමි. නමුත්, මෙවන් සිදුවීම් දකිද්දී සිතෙන්නේ ලාබාල රිසානා වුවත් එතරම් දරුණු ක්‍රියාවක් කරන්නට පෙළඹවූ කරුණු මෙවන් සිදුවීම් අස්සේ රහසේ සොයාගත හැකි බවයි.. රත් කළ යකඩ ඇන වරින් වර සිරුරට ඇතුල් කරද්දී එයට එරෙහි වීමට තබා බෙහෙතක් ලබා ගැනීමටවත් හැකියාවක් මෙවන් ගෘහ සේවිකාවන්ට නොමැති වීමෙන්, ඔවුන් සිටිනා තත්ත්වය ගැන දළ වැටහීමක් ලබාගත හැකිය. ඔවුන් කෙතරම් අසරණද? මේ සිදුවීම තුළින්ම රිසානා සෞදියේ සිටින්නට ඇති තත්ත්වයත් ඇය තුළ තිබෙන්නට ඇති මානසික පීඩනයත් හඳුනාගත හැකිය. එක් අතකින් මේ කාන්තාවට මේ සක්කිලි වද හිංසා විඳ දරාගැනීමට තිබූ දිරිය සහ ආත්ම ශක්තිය ගැන අප පුදුම විය යුතුය.

මේ පිළිබඳව විදේශ නියුක්ති කාර්‍යංශය සහ සෞදි තානාපති කාර්‍යාලය ඇතුලුව විදේශ අමාත්‍යංශය ගන්නා පියවර ගැන අපි සෝදිසියෙන් සිටිමු.. සිදුවූ වරද නිවැරදි කළැ නොහැක. නමුත් විපතට ලක්වූ ඒ කාන්තාවට සරිලන වන්දි මුදලක් සහිතව යුක්තිය ඉටුකරදිය හැකියි. එමෙන්ම මේවන් සිදුවීම් යළි නොවන්නටත් වග බලාගත යුතුය.

ප/ලි : සෞදි අරාබියට දන්න කියන කාටවත් යන්න කියල කියනවද?

මලයො ගැන තවත් කතාවක්..


මේකත් මලයො ගැන තවත් කතාවක්.. ඉස්සෙල්ලා කතාවෙන් කිව්වනේ අපේ රජ දරුවෝ ඉස්සර කාලේ කොහොමද ඉන්දියාවට ගිහින් නෙලලා ආවේ කියලා.. ඒක කියවන්න බැරිවුන අය මෙතන කොටල කියවල එනව හොඳයි…

ඔන්න එකෝමත් එක මුහුඳු කලාපයකදී විසාල නැවක් රාත්‍රී කාලේ අනතුරකට ලක්වුනා ලු. දැන් ඉතිං නැව පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ ගිලෙනවාලු. ඒ අස්සේ නැවේ ඉන්න කට්ටිය තම තමන්ට පුළුපුළුවන් විදියට බඩු බාන්ඩත් අරගෙන බෝට්ටුවලට නැගලා නැවෙන් ඈතට යනවලු බේරිලා..

මේ ජර මර අස්සේ එක බෝට්ටුවකට සෙට් වෙලා තිබුනලු රුසියන් කාරයෙකුයි, ඇමරිකන් කාරයෙකුයි , ඉතාලි කාරයෙකුයි, අරාබි කාරයෙකුයි අපි හොඳින් දන්න කියන මලයෙකුයි…

දැන් ඉතිං මේ බෝට්ටුව පාවී පාවී තියෙනවලු මුහුඳ මැද්දේ.. රුසියන් කාරයා නැවෙන් එනකොට අරං ආපු වොඩ්කා බිබී ඉන්නවාලු. ඇමරිකන් කාරයත් ඉතිං කිසි ගානක් නැතුව ඉන්නවාලු.. ඉතාලි ඩයල් එකත් නැව ගිලුනත් බෑන් චූන් කිය කිය ඉන්න අතරේ, අරාබියා නිදි ලු. අනේ…අහිංසක මලයා හබලක් හොයාගෙන හබල් ගානවලු ගොඩබිමක් හොය හොය…

ඔහොම දවසක් දෙකක් යනකොට පාන්දර ජාමෙක මුන් සෙට් එකට පේනවලු ලඟම තියෙන ගොඩබිමක්… වෙරළ අයිනේ ඉන්න මිනිස්සු එහෙමත් ටික වෙලාවකට පස්සෙ පෙන්න ගත්තාලු.

දැන් ඉතිං සෙට් එකටම මාර හැපි ලු. සතුට වැඩි කමට බෝට්ටුවේ හිටපු රුසියන් කාරයා තමන් ගාව තිබ්බ වොඩ්කා බෝතල් ටික ඔක්කොම අරං මුහුඳට දාල කිව්වලු,

” මට දැන් මේවයින් වැඩක් නැහැ අපේ රටට ගියාම වොඩ්කා ඕන තරම් තියෙනවා” කියල.

මේක දැකපු ඇමරිකන් කාරයටත් සෙකන්ඩ් වෙන්න බැහැනේ.. පොරත් ඉතිං නැගිටලා ඉවරවෙලා බොට්ටුවේ ඉතුරුවෙලා තිබ්බ ඉරිඟු ටික මුහුඳට විසිකරලා කිව්වලු මටත් මේවයින් වැඩක් නෑ අපේ රටේ මේවා ඕන තරම් තියෙනවා කියල.

ඊළඟට ඉතාලි කාරයත් කිසි කලබලයක් නැතුව නැගිටලා මෙච්චර වෙලා බිබී හිටපු සුරුට්ටුවයි ඉතුරුවෙලා තිබ්බ සිගරට් ටිකයි මුහුඳට දැම්මලු.

මේක දැකපු අරාබි කාරයා එකපාරටම නැගිටලා අර අහිංසක මලයාව උස්සලා මුහුඳට විසිකරා ලු.

විසිකරලා හිනා වෙවී අත් දෙක පිහදාන ගමන් මෙහෙම කිව්වලු ;

” මටත් මූ ගෙන් ඇති වැඩක් නෑ අපේ රටේ මුන් ඕන තරම් ඉන්නවා”

මලයෝ ගැන කතාවක්..


මලයෝ කියන්නේ කවුද කියල දන්නවද? වෙනත් නම් වලින් කිව්වොත්, මලබාරියෝ, මෝල්-බාර්, කේරලයෝ… ඔය වගේ හැට හුට හමාරක් නම් තියෙනවා මේ කස්ටියට කියන… අඳුන ගන්න ලේසිම ලකුණ තමයි, උඩු රැවුල… උඩු රැවුල නැතුව ඉන්නේ පොඩ්ඩක් හරි හොඳට හැදිච්ච ඩයල් එකක්, එහෙමත් නැත්නං රැවුල එන්නේ නැති පොරක් තමයි.

මලයෝ කියන්නේ මලබාරි බාසාව කතාකරන ඉන්දියාවේ කේරල කියන ප්‍රාන්තයෙන් පැවතෙන උදවියට. මැදපෙරදිගට ආවා නම් ඉන්දියාවටත් වඩා ලේසියෙන් උන්ව දැක බලා ගන්න පුලුවන්… හරියට නිකන් මෙහේ සීත කාලේ ඉවර වේගෙන එනකොටම එන කැරපොත්තෝ වගේ තමයි මලයොත්. කොච්චර උනත් මැද පෙරදිග දාලා යන්නේ නැහැ, බෝ වෙන එක නතර වෙන්නේත් නැහැ… අද එකෙක් හිටියොත්, හෙට වෙනකොට ඩබල් ට්‍රිබල් වෙලා.. කටාර් වල නම්, කටාරින් වගේ 4 -5 ගුණයක්ම මලයෝ ඉන්නවා…

ඒ උනාට මේ මලයෝ නැත්නම් මේ රටවල් දුවන්නේත් නැහැ කියන එකත් අපි පිළිගන්න ඕන… පුංචි බක්කි කඩේ ඉඳන්, මහ බැංකුව දක්වා ඉන්න මලයෝ පේලිය නැත්නම් මේ රටවල් වල වැඩිමනක් වැඩ අබිලික් වෙලා තියෙයි.

මේ මලයෝ ගැන මැදපෙරදිග ඉන්න බ්ලොග් ලියන කීප දෙනක්ම සටහන් කීපයක් දාලා තිබ්බා.. මලයෝ ගැන ලියන්න වෙනම බ්ලොග් එකක් පටං ගන්න පුළුවන්, ඒ තරමටම කතා වැහි වැහැල..

මටත් ඉතිං හිතුනා මැදපෙරදිග ඉඳලා මලයෝ ගැන පෝස්ට් එකක් ලිව්වේ නැත්නම් මේ බ්ලොග් කෙරුවාවත් නිකං පර්ෆියුම් ෂොප් එකකට ගිහිං වාතයක් පිට කරා වගේ කියලා…

හරී… මෙන්න මේකයි ඉතිං කතාව..

කට්ටිය දන්නවානේ ඉස්සර රජ කාලේ, සිංහලේ මහ රජ දරුවෝ ( දරුවෝ කිව්වට දරුවොම නෙවෙයි ) ඉන්දියාවට ගිහිං ගේම ඉල්ලලා, ඉන්දියන් කාරයන්ට අම්බානක නෙලලා, ලස්සන මලය රටේ කුමාරිකාවොත් අරගෙන ජය පැන් බිබී ලංකාවට ඇවිත් ෆුල් ආතල් එකේ ජීවත්වුනා කියලා…

ඔය කැන්දං එන මලය රටේ, බිරින්දෑ වරුන් එක්ක ආපු එක එක ඩයල් තමයි ලංකාවටත් මලයාලි ගුරුකං එහෙම ඉන්ට්‍රොඩියුස් කරල දුන්නේ… මලයාලි ගුරුකං වලට ලන්කාවේ අපි කොහොමත් පොඩ්ඩක් බයයි නේ… ඔන්න.. ඔන්න…  ට්‍රැක් පනිනවා…

ආයේත් ට්‍රැක් එකට…

අපිට ඉතිං පොඩි කාලේ ලොකු ප්‍රශ්නයක් උනේ කොහොමද අප්පා මේ රජදරුවෝ අච්චර විසාල ඉන්දියාවට සේනාවකුත් අරගෙන ගිහිං ඇටෑක් කරලා, ඒ රටේ හිටපු ගෑනුත් අරං සීරීමක් වත් නැතුව කොහොමද ආපහු ආවේ කියලා..

මොකද ඉන්දියාවෙ ඉන්න සෙනඟ කන්දරාවේ හැටියට, උන් ඔක්කොම සෙට් වෙලා චූ කරානම් අපේ රජ දරුවෝ ඔක්කොම ගං වතුරට අහුවෙලා නවතින්නේ පොක් සමුද්‍ර ජොයින්ට් ඒකේ තමයි…

පොඩි කාලේ චේන් පැනල හිටියට, ඕකට හරි උත්තරේ මීටර් වෙන්න ගත්තා මැද පෙරදිග ආවට පස්සේ…

සීන් එක මොකද්ද දන්නවාද?

අපේ රජ දරුවො විසිට් කරන කාලේ මලය රටේ ඉඳලා තියෙන්නේ ගෑණු උදවියයි ළමයිනුයි විතරයි… මොකද මලයොන්ගේ පිරිමි ඔක්කොම ඉන්නේ මැද පෙරදිග නේ…

ඒ නිසා තමයි කිසි ගින්නක් නැතුව ඇටෑක් එක මෙහෙයවලා ලස්සන කෙල්ලෙකුත් අරං රිටන් ෆ්ලියිට් එකේ එන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ..

දැං උනත් ඇටෑක් කරනවා නම්, ලේසියෙන්ම ගහල ගන්න පුළුවන් කෑල්ල තමයි කේරලය. තාමත් පිරිමි ටික ඔක්කොම ඉන්නේ මැද පෙරදිගම තමයි.

මේක කොමඩිලන්තයක්!


ලෝකයේ කිසිම රටක කොමඩිලන්තයේ වගේ ෆන් එකක් ලැබෙන්නේ නැත. ඒ නිසාමද කොහෙදෝ කොමඩිලන්තයට ආසියාවේ ආශ්චර්‍යය කියා කියති. මේ ගැන සිංහලෙන්ම කිව්වොත්, It’s never boring here .

කොමඩිලන්තයේ රට වැසියා, ආණ්ඩුව, විපක්ෂය ඇතුලු සියලු සෑම දෙනාම ඇප කැප වී සිටින්නේ මේ ආශ්චර්‍යය රැකගැනීමටය. මේ අසිරිමත් රට ආශ්චර්‍යයක් බවට පත්වී තිබෙන්නේ මෙය සජීවී හාස්‍යොත්පාදක මෙගා ටෙලි නාට්‍යක් ලෙස පවත්වාගෙන යන එකම රට නිසාය…

එහි වැසියෝ සතුටු නොවී ගතකරන කිසිම සතියක් නොමැති තරම් ය…

මේ නාටකය ඉස්සර සිංහල ෆිල්ම් වල වගේ නොව කොමඩි, ෆයිට්, සින්දු වගේ මෙකී නොකී සෑම දේම සහිතව මේ මෙගා ටෙලිය පවත්වාගෙන යන නිසා ඉතා ජනප්‍රිය වී තිබේ.

එක සතියක මාරාන්තික උපවාසයකි…

ඉතාම සංවේදී වතුර පෙවීමේ ජවනිකාවකින් ඒ සතියේ නාට්‍යය කොටස අවසන් වන්නේ දේශප්‍රේමී ජනයා හැඩූ කඳුලේ ගිල්වමින්ය..

ඉන්පසු සතියේ කතාව ඇරඹෙන්නේ මහා බයානක ඩෙංගි නැමැති වසංගතයක් කොමඩිලන්තය පුරා පැතිරයන ලෙසට එරට වැදියා බියේ ගිල්වමින්ය…

ඒ ජවනිකාවේ ප්‍රධාන නළුවාට මේ වසංගතය සමඟ පොර ඇල්ලීමට නොහැකිව නානාප්‍රකාර කතා කියමින් සිටියදී මේ මෙගාටෙලිය බෝරිං එකක් බවට පත්වෙද්දීම වාගේ, ජනප්‍රිය නළුවෙක් තිරයට එන්නේ ගැලරියේ විසිල් හඩ මධ්‍යයේය…

රැජිනි කාන්ත් මෙන් සරම ඇඳගෙන එන මේ නළුවා එක ලනු පොටකින් මේ ඩෙන්ගි වසංගතය පතුරවන දුශ්ඨ සමුර්දියාව ගසකට තබා බැඳ දමා ඩෙන්ගි වසංගතය සුන්නද්දූලි කර හරින්නේ අප ඉතිහාස පොත්වල එන දුටු ගැමුණු රජුගේ විලාසයෙනි…

ඒ සතියේ නාට්‍යයේ අවසානයට කොමඩිලන්තයේ වැසියෝ කොටසක් කැමතිඋනත්, කොටසක් කැමති නොවූහ… ඩෙන්ගි වසංගතය ගස් බැඳීමට විරුද්ධ වුවෝ අධ්‍යක්ෂට විරුද්ධව උද්ඝෝෂණ කරන්නට පටං ගත්තේ පිටපත වෙනස් කරන්න කියා ය..

ආං නියම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. කෙලින්ම ඒ නළුවා නාට්‍යයෙන් එලියට ( තාවකාලිකව ) ඇද දැමිණ.

මේ දුටු රට වැසියෝ චිත්තඃ ප්‍රීතියට පත්වන්නාහ…

මෙසේ වැඩිකල් ප්‍රීතියෙන් සිටින්නටද වන්නේ නැත. නාට්‍යයේ අළුත්ම කොටස පටං ගන්නේ කතාවේ අලුත්ම ට්විස්ට් එකකින්ය…

කලක් කොමඩිලන්තයේ ටෙලි සිනමාවේ මහා චෞරයා වූ සක්විත්තා ව හිටිහැටියේ කරළියට ගෙනේ… එතැන් පටන් ඒ සතියේ කතාව යන්නේ ‘Adventure’ එකක් ලෙසිනි.. චෞරයාව අල්ලාගත් හැටි, ඔහු පැනගොස් සිට කර ඇති දේවල්, මුදල් වලට සිදුවූ දේවල් යනාදී දේ එකින් එක රඟ දැක්වෙන්නේ ෂර්ලොක් හෝම්ස් නවකතාවක් ලෙසිනි… මේ රහස් පරීක්ෂක ජවනිකා නිසා පෙර තිබූ වසංගත, ප්‍රශ්න යනාදී සියල්ල අබිරහස් ලෙස සැඟවී යන්නේ තවත් පසු කලකදී කොන්ටිනිවු කරන්නදෝ කියාවත් කොමඩිලන්ත වැසියාට හිතාගැනීමට කල් නොදී ය.

මෙරට, එහෙමත් නැත්නම් ටෙලියේ සටන් ජවනිකා සපයන්නෝ වෙනමය. ඔවුන්ට ජනතා සටන් පෙරමුණ යැයි කියති… ත්‍රාසජනක සටන් රඟ දැක්වීමට මොවුන් හපනුන්ය.. විස්ව විද්දියාල වල ඇතුලේ පැවැත්වෙන මේ සටන් පුහුණු පාඨමාලා එළි දැක්වෙන්නේ ජාතික තලයේ ය. ගල් ගැහිලි පොලු වලින් ගැහිලි ආදී නේක විද සටන් ක්‍රම මොවුන් සතුව ඇත… පාඨමාලා තලයේ ගුටි කන්නේ නේක විස්ස විද්දියාල සිසුන් උනත්, ජාතික තලයේ ගුටි බැට හුවමාරු වලට දායක වන අනිත් පාර්සවයට පොලිසිය යැයි කියති…

කොමඩි ලන්තයේ සිටින අපූරුතම පුද්ගලයෝ මේ පොලිසියට බඳවාගැනේ… ඒ විසේස හේතුවක් නිසාය.

යම්කිසි හෙයකින් අධ්‍යක්ෂට ඒ සතියේ පිටපත ලියාගන්නට බැරිවුනොත් හෙම ක්ෂණික රඟ දැක්වීම් වලට ඇප කැප වී සිටින්නෝ මේ පොලීසියේ ඇත්තෝ වෙති… යම් කිසි සතියක ටෙලිය බෝරිං නම් මොවුන් හනික ක්‍රීයාශීලී වී ජවනිකාවක් රඟ දක්වා රට වැස්සෝ සතුටු කරන්නාහ. මේ නිසා මේ පොලීසියට බඳවාගන්නේ නිර්මාණශීලී රට වැසියෝ පමණි..

මොවුන් හිටි හැටියේ විස්ස විද්යාල වලට ගොස් සටන් පුහුණු පවත්වති. අසරණ තරුණයෝ දියේ ගිල්වති.

චෞර සක්විත්තන්ට ඉනි මං සපයති. ජවනිකාවක් නැතිම විටදී ඒ චෞරයාම අල්ලාගැනෙති…

බැරිම තැන ජීප් එකක්වත් පාලමකින් පහළ ගඟකට ත්‍රාසජනක ලෙස වට්ටා පිහිනා ගොඩට එති.

මේ දිනවල විපස්ස්ය හෙවත් පිටපතට එරෙහි ඈයෝ කිසි සද්දයක් නැත. නළු නිලියන් අඩුව සිටිනා මේ අය කොමඩිලන්ත වැසියන් ත්‍රිල් කිරීමට කොකා පෙන්වීම වෙනුවට වක්කා වක්කා පෙන්වයි, අධ්‍යක්ෂ තුමා දෙන අළුත්ම කාර් වල නැග යයි…මේ විකාර සියල්ල ටෙලිය මැද යන වෙළද දැන්වීම් ලෙස විකාශය වේ. වැඩිමනක් වැසියෝ මේවා බලන්නේද නැත.

මේ සතියේ සිට දිගහැරෙන නවතම කොටස වන්නේ දේශප්‍රේමීත්වය සහ දේශද්‍රෝහීත්වය නොවලහා පිළිබිඹු කෙරෙන්නා වූ කෝට් මාෂල් ජවනිකාවකි… ලොමු ඩැහැ ගැන්වෙන දෙබස් සහිතව මේ ජවනිකාව ටෙලිකාස්ට් වීමට නියමිතය.

මේ බ්ලොග් එකෙන් මට නම් කියන්නේ තියෙන්නේ, මේ ටෙලිය නරඹන්න කියලා හැමෝටම කියන එකයි. එක දෙයක් විතරක් ටක්කෙටම කියන්න පුළුවන්, you will never get bored…

හැබැයි, සීරියස් වෙලා බලන්න ගියොත් ගොඩාක් දුක හිතෙයි. අනේ අම්මපා මේකත් මිනිස්සු ඉන්න රටක් නේද කියලා හිතෙයි. . එහේ ඉන්න මිනිස්සු ගැන දුක හිතෙයි.. රටේ අනාගතය ගැන දුක හිතෙයි…

ගනං ගන්න එපා… ඒ රටේ මිනිස්සුන්ට ඕවා ගානක් නැහැ… කට්ටිය ආතල් පාර්ලිමේන්තුවක් පත්කරලා එව්වේ මේ ටෙලිය බලන්න තමයි.

විභාග වඥ්ඥා තාක්ෂණය…


මෙදාපාර උසස් පෙළ කරන්න සෙට් වෙලා තියෙන්නේ මරු බාන්ඩ ටිකක්.. විබාගේ පටං ගත්ත දවසේ ඉඳං ලොවෙත් නැති ආතල් නිවුස් ටිකක් තමයි එන්න ගත්තේ…

මුලින්ම ප්‍රශ්න පත්තරේ ගෙදර අරං ගිහින් උත්තර ලියාගෙන ආපු එළ කොල්ලෙක් මාට්ටු වුනා.. ඊට පස්සේ නුවර පැත්තේ ගැහැණු දරුවෙක්ව විභාගය ලියන්න බැරිවෙන්න පුටුවක ගැටගහල තිබ්බා කියල ආරංචි උනා…

අලුත්ම කේස් එක තමයි, නිල් දතක් දාගෙන විබාගේ ලියමින් හිටි පොරක් මාට්ටු වීම.. සිංහලෙන් අර බ්ලූ ටූත් කියල කියන්නේ.. අන්න ඒකක්.. දුරකතනය බෑග් එකේ තියෙද්දි බ්ලූ ටූත් එක දාගෙන කාගෙන්දෝ අහමින් උත්තර ලියලා.. අතේ මාට්ටු… ඒත් පරීක්ෂකයන්ගේ නොදැනුවත්කම නිසා බෑග් එකේ මොබයිල් එකක් තියෙන්න පුලුවන් කියල මතක් වෙලා නැහැ….

ලංකාවේ ඉන්න එළකිරි බුවාල ඉතිං හොර වැඩ වලට කොහොමත් දස්සයි නේ…. මේ සිද්දිය ඇහුවම මට මතක්වුනේ අපි සා.පෙළ කරන කාලේ සිද්දවෙච්ච හයි ටෙක් චීටිං කේස් එකක්.. මේක තමයි ලංකාවේ තාක්ෂණය යොදාගෙන කරලා මාට්ටු වුන ප්‍රථම විබාග වඥ්ඥාව.. ඔව් වංචාව.

මට මතක විදියට මේ වඥ්ඥාව කරේ අපේ ගෙවල් පැත්තේ පාං කඩේ ඒ කිව්වේ බේකරියේ මුදලාලිගේ පුත්‍ර රත්නය. මේ සිද්දිය පත්තර වල එහෙම ගියාට පස්සේ පොරට හොඳ ජනප්‍රියත්වයක් ලැබුනා… කොහොම උනත් මේ වඥ්ඥාවේ ක්‍රියේටිවිටි එකට නම් ලකුණු දහයෙන් දහයයි..

ඒ වඥ්ඥාව කරපු විදිය කියන්න කලිං අර උද අමුනලා තියෙන පින්තූරේ බලලා ඉන්නකෝ කට්ටියම.

හරිද…

අපේ කතා නායකයා විබාගෙට ලියන්නේ ඔන්න ඔය ඉරියව්වෙන්… වම් අත උඩ ඔලුව තියාගෙන දකුණු අතින් තමයි ලියන්නේ… මුළු වම් අත පුරාම තියෙන්න තඩි ප්ලාස්ටර් එකක්.. අර අතක් කැඩුනම දාන්නේ අන්න ඒ වගේ එකක්…

මරු අයිඩියාව කියන්නේ ඒ පැලැස්තරේට යටිං තියෙන්නේ මොබයිල් එකක්…!

ඩයල් එක කරලා තියෙන්නේ වේදනාව නිසා අත උඩ ඔලුව තියන් ඉන්නවා වගේ පැලැස්තරේට යටින් තියෙන මොබයිල් එකෙන් ප්‍රශ්න වලට උත්තර අහගන්න එක…

කොහොමද ටිකිරි මොළේ!

ඔය සිද්දිය උනේ මීට අවුරුදු දහ දොළහකට කලින්…. ඒ කාලේ ඉතිං මොබයිල් එකක කියන්නේ අපි කට ඇරං බලා ඉන්න බාන්ඩයක්.. ඒ කාලේ ඉතිං මොබයිල් එකක් ගන්න නම් තාත්තලා පාං විකුණන්නම ඕන.. ඒ කාලෙත් පාං හෙන ගනං..

ඔන්න ඔහොම තමයි ලංකාවේ ප්‍රථම අධි තාක්ෂණ විබාග වඥ්ඥාව සිද්ද වුනේ.. වැඩේ තියෙන්නේ මේ යකාව මාට්ටු වුනේ දවස් කීපයක් ගිහිං.. එතකොටත් පොර පේපර්ස් කීපයකටම උත්තර ලියල තිබුනේ…

කට්ටියට දැන ගන්නේ ඕනේම නං, ඒ හොර වැඩේට බාවිතා කරල තිබ්බෙත් අර මගේ ගාව තිබ්බා වගේ අරුම පුදුම දුරකතනයේ මාදිලියේ එකක් තමයි… හොර වැඩක් උනත් කරන්න කියාපු බාන්ඩේ.ෆුල් ලොන්ඩරි පාරක් දීලත්, කිරි ටොය්යා වගේ වැඩ කරපු මොබයිල් එක්ක් තමයි ඒක.

අපේ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ ඔය පුංචි පුංචි හොර වැඩ කරන්නේ විබාගේ ගොඩයන්න නේ.. ඒකත් වෙන්නේ අද තියෙන තරඟකාරී බව නිසා කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ…

ලොකු ලොකු විභාග වලදි නැති වුනාට ඉස්කොලේ වාර විභාගෙකදිවත් තම තමුන් කරපු හොර වැඩ ටිකක් ලියල යන්න තමයි පහල ඔය කොටුවක් වෙන් කරලා තියෙන්නේ… එතන ලියල යනවා හොඳා…