Category Archives: අපෙන් රටට

නිර්මලා දැන් කතා කරාවි..


පසුගිය දිනෙක දිවයින පුවත්පතේ සහ ගොසිප් වෙබ් අඩවියක තිබූ පුවතක් කෙරෙහි මාගේ අවධානය ඇදුනේ නිතැතිනි. නිර්මලා වසන්ති කුමාරි නම්වූ ඇගේ කතාව ඉතාම අනුවේදනීය එකක් විය. ඇය ගැන සිතට ඇතිවූ අනුකම්පාව නිසාම, එසැනින් මාගේ බැංකු ගිණුමට අන්තර්ජාලයෙන් ගොඩවූ මම ඇගේ බැංකු ගිණුමට රුපියල් 5000ක් දැමුවෙමි. මැද පෙරදිග අවුරුදු හයක ජීවිතයේ දැනට අවුරුදු 3ක පමණ සිට සෑම මසකම මා රුපියල් 5,000ත් 10,000ත් අතර මුදලක් එවැනි කටයුතු සඳහා වෙන්කර තබන්නේ සිරිතක් වශයෙනි.

එදින වැඩ නිමවා ගෙදර ආවා පමණි…..
මාගේ දුරකතනට ඇමතුමක් ලැබුණි. ඒ මාගේ ඉතාම හිතවත් මිතුරෙකුගෙනි.

“මචං.. අර දිවයින පත්තරේ තිබ්බ ආටිකල් එක කියෙව්වද? අර  ගොළු දරුවෙක්  ගැන දාලා තිබ්බේ..”

“ආ..ඔව් මචං.. මම අද සල්ලි වගයකුත් දැම්මා..” මම කීවෙමි.

“ආ..ඒකත් එහෙමද.. උඹ සල්ලි දැම්මද? … මම මේ බැලුවේ අපිත් කීයක් හරි එකතු කරලා දාමුද කියලා බලන්ඩ..”

“හරි මචං, කරමු.. මට විනාඩි 5ක් දීපන්..මම උඹට කෝල් එකක් ගන්නම්..” මා එසේ කියා දුරකථනය තිබ්බේ, ඒ ගැන ටිකක් හිතන්නට ඕනෑ නිසාය… දිගටම කියවන්න

දැන් ඔවුන්ව අමතක කරමුද?


මේ ගැන මට ලියන්නට සිත් වූයේ පරිගනකයේ තිබී හමුවූ පින්තූරයක් දැක මතකය අලුත් වූ නිසාවෙනි. පින්තූරය රණවිරු සෙවනේදී ගත් එකකි.

ඒ 2008 වසරේ තෙවැනි කාර්තුවයි.. කුරිරු කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහි යුද්ධය ඉතා සාර්ථකව සහ වේගයේන් ඇදී යමින් තිබුනි.. එකල අප සැවොම කලේ  ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ වෙබ් අඩවේයේ තිබූ සිතියම දිහා දිනපතා බලා සිටීමය…පැයෙන් පැයට එය රී ෆ්‍රෙෂ් කිරීමය… අහල පහල තියෙන තුංමං හන්දියට වඩා පුදුමාතලන් හන්දිය ගැන එකල අප දැන සිටියෙමු.

යුද්ධය කෙරීගෙන යන ආකාරය පිළිබඳව කාගේත් සිත්වල කැමැත්තක් තිබුණි. මෙදා පාර කොටියා කම්මුතුයි යන බලාපොරොත්තුව කාගෙත් හිත්වල දළුලමින් තිබුණි.

මේ අතරතුර අප කාර්‍යාලයේ සේවය කරන 25කට ආසන්න ශ්‍රි ලාංකික පිරිස තීරණය කලේ යුද්ධය වෙනුවෙන් අපිත් යමක් කළ යුතු බවයි.

ඒ සඳහා එක් රැස්වී අපි මුලින්ම කලේ අපේ අරමුණ පිලිබඳව දන්වා, උදව් උපකාර කළහැකි අයුරු විමසා රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයට ලිපියක් යැවීමය.. ලිපිය ෆැක්ස් කර දින කීපයක් ගතවෙද්දී මගේ දුරකතනයට ඇමතුමක් ලැබුනි. අනෙක් පසින් කතාකලේ මේජර් ජනරාල් පාලිත ප්‍රනාන්දු මහතායි. එවකට මගෙ මතකයේ හැටියට ඔහු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ඉහල පෙලේ නිලධාරියෙකි. ඔහු කතාකර ආධාර උපකාර කළ හැකි ආකාරය ගැන මා දැනුවත් කර, රාගම රණවිරු සෙවනට ද මා යොමු කරන ලදී.

ඉන්පසු අප විසින් කළ හැකි දෑ කවරේදැයි මම රාගම රණවිරු සෙවන බාර නිලධාරී කර්නල් තමාරා මහත්මියගෙන් දුරකතනයෙන් විමසා සිටියෙමි. ඇය එතැනට අවශ්‍යය කරන නොයෙකුත් දෑ පිළිබඳව සහ කෙරීගෙන යන ව්‍යාපෘති කිහිපයක් පිළිබඳව මා දැනුවත් කරන ලදී. එහිදී ඇය ප්‍රකාශ කල එක් දෙයක් වූයේ වාට්ටු වලට රූපවාහිනී යන්ත්‍ර නොමැති බවත්, හැකිනම් රූපවාහිනී යන්ත්‍ර කිහිපයක් ලබාදෙන ලෙසත්ය. එමෙන්ම වාට්ටු වල බෙහෙත් ගබඩාකිරීමට ශීතකරණ යන්ත්‍ර නොමැති බවත් ඇය පවසන ලදී…

මෙම අවශ්‍යයතාවන් අපි සියලුදෙනා එකතුව සාකච්ඡා කරද්දී සැමගේම අදහස වූයේ රූපවාහිනී වැනි දෑ සුපොඛභෝගී අයිතම බවත්, ඒවා අවශ්‍යය නැති බවත්ය.  එවැනි සුපෝඛභ්හෝගී දෑ විමසීම පිළිබඳව අප පුදුමයට ද පත්වූයෙමු.  කෙසේ වෙතත් අපගේ ප්‍රධාන අරමුණ වී තිබුනේ කෘත්‍රිම පාද ලබාදීමයි. ඒ නිසා අප ඒ පිළිබඳ වැඩි අවධානය යොමුකොට අනෙක්වා බැහැර කරන ලදී..

ඒ අතරතුර අප අතරින් අයෙක් නිවාඩුවකට ලංකාවට ගිය බැවින්, අප ඔහුගෙන් විමසා සිටියේ හැකිනම් රණවිරු සෙවනට ගොස් සොයාබලන ලෙසයි.

ඔහු එහිගොස් පැවසූ දෙයින් අප සැවොම ඉතා කම්පාවට පත්වූවා මට මතකය.

වාට්ටු වල සිටින ආබාධිත සෙබලුන් බොහෝමයක් දෙනා බලාගත් අත බලාසිටී. අයෙක්ගේ කකුල් දෙකම අහිමිව ගොස්ය. සමහර අය සදාකාලිකවම ඇඳ උඩට සීමා වී සිටී. ඔවුන් ගෙවන්නේ දුඛ්ඛිත ජීවිතයකි. අද අප ඉන්නවාක් මෙන් සැප විඳීමට ඔවුනටද හැකියාව තිබුණි. ඒ වෙනුවට ඔවුන් කලේ යුද්ධය තෝරා ගැනීමයි. අපේ සහ රටේ අනාගතය තකා ඔවුන් ඔවුනගේ අනාගතය ආබාධිත කරගන්නා ලදී.

වාට්ටු කිහිපයක ( මට මතක ඇති ලෙස 2ක පමණ ) රූපවාහිනී යන්ත්‍ර තබා තිබේ.. වාට්ටුවේ සිටි වැඩිමනක් දෙනා කළේ එය දෙස බලාසිටීමයි. තුවාල වල සහ අබ්බගාත ජීවිතයේ වේදනාව ඒ රූපවාහිනිය බොඳ කර හරින්නා සේය… දුර ඈත ඇඳවල් වල සිටි අයට හරි ලෙස රූපවාහිනිය පෙනෙන්නේ නැත. කකුල් දෙකම නැති වුනත් දෑතේ වීරියෙන් ඉස්සී ඉස්සී රූපවාහිනිය බලන සෙබලුන් සහ ඔවුන්ගේ මානසික තත්ත්වය ගැන ඔහු එසේ කියද්දී අප සැවොම කලින් සිතූ දේ ගැන සිතින් දහස් වරක් සමාව අයැද සිටියෙමු..

එම නිසා අප තීරණය කරේ කෙසේ හෝ දැනට එකතුවූ මුදලින් මේ ඕනෑ එපාකම් ඉක්මනින්ම සපුරාලිය යුතු බවයි. ඒ වන විට අප සතුව රුපියල් ලක්ෂ දෙකක් පමණ එකතුවී තිබුනි. ඒ වියදමෙන් අප තීරණය කලේ රණවිරු සෙවනට අවශ්‍යය රූපවාහිනී යන්ත්‍ර දෙකක් සහ ශීතකරන යන්ත්‍රයක් ලබා දීමටයි. බිත්තියේ එල්ලිය හැකි පරිදි LCD වර්ගයේ ඒවා ගැනීමට තීරණය කලේ වාට්ටුවේ සැවොටම පේන ලෙසින් එය තැබීමටය.
එම විදුලි උපකරණ ගුවන්තොටුපල තීරුබදු රහිත සාප්පු වලින් ගැනීමට ඒ දිනවල නිවාඩුවට ලංකාවට ගිය මහත්ම මහත්මීන් දෙපලක් අපහට උදව් කරන ලදී. ඉන්පසුව සංවිධානය කෙරුන කුඩා උත්සවයකදී ඒවා සියල්ල රණවිරු සෙවනට බාරදෙන ලදී. එවකට ලංකාවේ සිටි අපගේ සොහොයුරන් කිහිපදෙනෙකුත් අනෙක් අයගේ පවුල් වල උදවියත් පැමිනියේ සෙබලුන්ට අවශ්‍යය පළතුරු ටිකක් ද රැගෙනය.

එලෙස අපගේ ආධාරයේ පළමු අදියර නිම විය..

ඉන්පසුව වූයේ දෙවන අදියර ලෙස කෘත්‍රිම පාද ලබා දීමයි. අප සතුව ඒ වනවිට තවත් රුපියල් ලක්ෂ 7.5 පමණ එකතුවී තිබුණි. අපවෙත කෘත්‍රිම පාද අවශ්‍යය ආබාධිත සෙබලුන්ගේ ලැයිස්තුවක්ද ලැබී තිබුණි. එයින් පාද දෙකම අහිමි අය ප්‍රථමවත්, ආබාධයට ලක්වී ගෙවී ඇති දිනප්‍රමාණය දෙවනුවත් වශයෙන් අපේ අතැති මුදල් වලට අනුව සෙබලුන් 30කට අධික ප්‍රමාණයක් තෝරාගන්නා ලදී. ඉන් පසුව තිබුනේ මේ මුදල බාර දීමයි. අප කිහිප දෙනෙක් ගේ අදහස වූයේ තවත් කීයක් හෝ දමා ලක්ෂ 8ක් එකතුකර තවත් සෙබලුන් දෙදෙනෙක් එකතුකළ යුතු බවයි. නමුත් ඒ වෙනුවෙන් නැවත මුදල් එකතු කිරීමේ හැකියාවක් තිබුනේ නැත. ආයතනයේ අයට අමතරව මගේ පුද්ගලික හිතවත්කම මත මගේ හොඳම යහළුවන් කිහිපදෙනෙකුද මුදල් දී තිබුනි. ආයතනයේ සිටි කිහිප දෙනක් මුදල් දෙන්නට ප්‍රතික්ශේප කරන ලදී. මාගේ හොඳම යහළුවන් කිහිප දෙනෙක් ද කර ඇරියේය. එවන් පසුබිමක් තුළ අන් අයගෙන් මුදල් ඉල්ලීමෙන් පලක් නොවන බැවින් අප දෙතුන්දෙනෙකු ඉතිරි මුදල දමා අරමුදල සම්පූර්ණ කරන ලදී..

ඉන්පසුව ලංකාවට නිවාඩු යන සහෝදරයන් අත ඒ මුදල යවන ලදී. ඔවුන් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ සහයෝගය ඇතිව, යුධ හමුදා මූලස්ථානයට ගොස් ඒ මුදල කෘත්‍රිම පාද වෙනුවෙන් පරිත්‍යාග කරන ලදී.

එලෙස ආධාරය නිම විය…නොයෙක් අයුරින් ආධාර සහ උපකාර කළ අයට අදත් අපගේ ස්තූතිය පිරිනැමේ…. එය අවසන් වූ පසු අප කාහටත් දැනුනේ රටක් රාජ්‍යක් ලැබුවාක් මෙන් සතුටකි. අපේ රට වෙනුවෙන් අපිත් යමක් කරා ය යන හැඟීම නිරතුරුව අප කාගේත් හිත්වල තිබුණි.

එදා අප කාහටත් මේ පිළිබඳ ප්‍රචාරයක් අවශ්‍යය නොවීය. ඒ නිසාම අප එය කිසිම මාධ්‍යයකට පැවසුවේද නැත. ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ වෙබ් අඩවියේ පමණක් ආධාරය ගැන පුවතක් පලවිය. එදා කිසිම ප්‍රචාරයක් අවශ්‍යය නොවී, අද මා මෙය මෙලස කීවේ එක හේතුවක් ඇතිවය. අප මේ කළ කුඩා දෙය ආදර්ශයට ගෙන තවත් එක් අයකු හෝ ඔවුනගේ දුක සැප බැලීමට යා නම්, එය අති මහත් පුණ්‍යකරිමයක් වීම එම හේතුවයි. තවත් එක දෙයක් වන්නේ අප සංවිධාන වුවහොත් බොහෝමයක් දෑ කල හැකි බව වටහා දීමත් ය.

එදා මෙන් අද ලාංකීය ජනයා ඒ අසරණ සොල්දාදුවන් දෙස නොබලති. එදා යුද්ධය ගැන, සොල්දාදුවන් ගැන තිබූ හැගීම අද නැත. එදා මාධ්‍ය පිරිවරා ආධාර කරන්නට ගිය උදවිය අද ඒ පැත්ත වත් බලන්නේ නැත.

එම සොල්දාදුවන් රැක බලා ගැනීම ආණ්ඩුවේ සහ යුධ හමුදාවේ වගකීම බව ඇත්තය. ඒ දෙපිරිස එය හැකි උපරිමයෙන් ඉටු කරනු ඇත. නමුත් ඒ සෙබලුන්ගේ ඒ උදාරතර කැප කිරීම නිසා ඔබේ පවුලේ උදවිය අද සුවෙන් සතුටින් සිටී. ඔවුන් එසේ නොකරන්නට අපගේ හිතවතුන් පවා බෝම්බ වලට බිලි වන්නට හැකිව තිබුණි. එනිසා ඒ කළ ගුණ සැලකීම අපගේ ද වගකීමය. අන් අයට බනින්නට පෙර අප අපගේ වගකීම ඉටු කර සිටිය යුතුය.

ඒ සඳහා මහා පරිමාණයෙන් ආධාර උපකාර කළ යුතු නැත. ඒ සොල්දාදුවන් සියල්ලට පළතුරු ටිකක් රැගෙන ගොස් දුක සැප බලා ඒමත්, කියවන්නට පොත් පත්තර ටිකක් අරන් දීමත් ඔවුනට ඉතා විශාල දිරියක් විය හැකිය.

මගේ නිහතමානී ඉල්ලීම නම් ආයතන මට්ටමින් හෝ මිතුරු මිතුරියන් හෝ එකතුවී යම් කිසි දෙයක් ඔවුන් වෙනුවෙන් කරන ලෙසයි. එය අසීරු කටයුත්තක් නොවේ.

ඔවුන් වෙනුවෙන් අපි අපේ යුතුකම් ඉටු කරමු!

We Salute our war heroes!

– – – – – – – – – –

ප/ලි : ලිපිය හිතුවාට වඩා දිග විය. වැඩිමනක් දෙනා දිගු ලිපි කියවන්නේ නැති බව මම දනිමි. නමුත් මෙතැනට ආ ඔබ මෙය සම්පූර්ණයෙන් කියවාවී කියා මම සිතමි. කියවා, ඔවුන් වෙනුවෙන් යමක් කරන්න. පහත ඇති වීඩියෝ දෙකත් හැකිනම් නරඹන්න.