Tag Archives: පොඩි කාලේ

කිරි බොන වයසේදීම තිතට මත තිබ්බෙමි..


මේ බ්ලොග් එක ලියන පොර ඉන්නවා නේද..? කාටවත් නොකිව්වට පොර පොඩි කාලෙ ඉඳලා, ඒ කිව්වේ කිරි බොන කාලේ ඉඳලම මහින්ද චින්තනය අනුව තිතට මත තිබ්බ පොරක්…

වයස අවුරුද්දක් විතර වෙනකොටම වාගේ තමයි පොර බොන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ.. ඒකත් එසේ මෙසේ බීමක් නෙවෙයි.. ලොකු එව්වෝ බොනවා වගේ නප්පියටම ගහලා තමයි පොර ඉන්නේ..

ඒ උනාට ඔය අනිත් බී ගත්තු ඩයල් වගේ නම් නහැ හරිම සාමකාමීයි බිව්වම… පොඩි එකා කාලේ නිසා බිව්වම කරන්නේ හොඬට නිදාගන්න එක… ආයේ කාටවත් කිසිම කරදරයක් නෑ.. අනික් පොඩිඋන් වගේ කිරි ඉල්ල ඉල්ල අඬන්නේ නෑ…

වයස අවුරුද්දක් විතර කාලේ මෙහෙම බිව්වානම් දැං කොහොම බොනවා ඇද්ද කියලා කට්ටියටම කල්පනා කරනවා ඇති… අනේ දෙමාපියන්ගේ සල්ලි නේද? ඒ එක්කම එන අනිත් ප්‍රශ්නේ තමයි මේ බඩගාන වයසේදිම මූ කොහොමද මේ බොන්න පුරුදු උනේ කියන එක…

සිද්දිය මෙන්න මෙහෙමයි.. දෙමාපියෝ දෙන්නම රජයේ සේවකයෝ වෙච්චි නිසා මට අවුරුද්දක් පිරෙනකොටම වගේ අම්මාට ආපහු වැඩට යන්න සිද්ද උනා.. ටික කාලයක් ආච්චි අම්මලා නැන්දලා ඇවිල්ලා මං කොළුවව බලා ගත්තාට, පස්සේ පස්සේ වැඩකාරයෙක් ගන්න උනා මාව බලාගන්න.. පොඩි කාලේ ඉඳන් මාර විසයක් තිබුන නිසා ඒක අනිවා වෙලා තමයි තිබුනේ…

කොහොම හරි වෙනදා දුවන පනින කොල්ලා වැඩකාරයා ආවම තමයි කරටි කැඩෙන්න බීලා නිදාගන්න සෙට් උනේ.. දිගටම කියවන්න

Advertisements

ස්ප්‍රයිට්: පොඩිකාලේ කරපු තවත් වැඩක්


මේ කියන්න යන්නෙත් මම පොඩි කාලේ කරපු වීර කතාවක් තමයි… අර සබං බෝල කතාවෙදී උනා වගේ මේකෙදීත් අන්තිමට උනේ මම ගුටිකාපු එක තමයි… මේ සිද්දියෙත් පැමිණිලිකරු වෙන්නේ සබං බෝල කතාවෙදි වගේම අල්ලපු ගෙදර අංකල්ම තමයි..

එච්චර විසාල නැති උනත්, ඒ දවස් වල අපේ ගෙදර වත්ත තමයි අපේ කට්ටියගේ ක්‍රීඩා පිටිය. පහක් හයක් වගේ ඉන්න කොට කට්ටිය ක්‍රිකට් ගහන්නේ සහ වල බහින්නේ එතන තමයි. ඊට වැඩියෙන් ඉන්නවා නම් ඉතිං මහ පාරෙ තමයි.

වල බහිනවා කියල කිව්වට ඔය ලොකු ලොකු දේවල් නෙවෙයි… ක්‍රිකට් නැත්තං හැංගිමුත්තං හරි හොරා පොලිස් හරි කරන්න හරි, අයිස් පයිස්, ටින් කඩන්න, බට තුවක්කු ගේම් එකක් යන්න හරි තමයි සෙට් වෙන්නේ කට්ටිය. ඝණ පූර්ණයේ අඩුවක් එහෙම තියෙනවා නම් කරන්නේ බට්ටා පනින එක, වන් බම්ප් ගහන එක, හරි තමයි..ඒත් බැරිනම් තමයි බුක් ක්‍රිකට් හරි, ගෑණු පිරිමි මල් පළතුරු වගේ ඒවා කරන්නේ…පස්සෙ කාල වලදි තව තව ක්‍රීඩා රැසක් ඕකට එකතු වෙනවා..ඒවා එකින් එක කියන්න ගියොතිං වෙන්නේ පොස්ට් එක නිකරුනේ දිග වෙන එක තමයි.

දැනටත් මම ගෙදර ගියාම ඉස්සර අපි සෙල්ලම් කරපු පාරවල් දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.. අනේ මේ ගෙවල් වල ඉන්න එකෙක් හරි එලියට බැහැල දැන්වත් සෙල්ලම් කරයි කියලා.. ඒත් එහෙම වෙනේ නෑ.. මොනව උනත් දුක හිතෙන කාරනය තමයි, අද කාලේ ඉන්න ළමයි මේවා කරනවා විහිළුවටවත් පේන්න නැති වීම.ඉස්සර සෙල්ලම් කරපු ඉඩම් වල ගෙවල් ලොකු කරලා හදලා.. ඉස්කෝලෙ යන්න පටං ගත්තුදා ඉඳලා ට්යුෂන් ගිහිං සිස්සත්වෙ පාස් කරන්න මහන්සිවෙන අම්මලා තාත්තලා දරුවන්ට සෙල්ලම් කරන්න ඉඩක් දෙන්නේ නැති පාටයි.. ඉඩක් දුන්නත් උන් කරන්නේ කොම්පීටර් ගෙම් ගහන එක තමයි. දැං ක්‍රිකට් ගහන්නේ, හොරා පොලිස් කරන්නේ කොම්පීටරෙන් නේ…

ඒකෙන් මේකෙන් වෙන්නේ ඒ ක්‍රීඩා තුලින් ඔප දමපු ජීවිතයට අවශ්‍යයම ගති ගුණ දරුවන්ට නොපිහිටීම. ජය පරාජය විඳගන්න, අසීරු අවස්ථා වලදී ප්‍රශ්න වලට මුහුණදීම, අභියෝග බාර ගැනීම, නායකත්ව ගුණ වගේ ගොඩක් දේවල් තේරුම්යන්න පටන් ගන්නේ මෙතනින් තමයි…

මේ බොලොග් ලියන කියවන අපි උනත් හිතාගන්න ඕන අපේ දරුවන්ටත් ඒ ළමා කාලය නොඅඩුව ලබා දෙන්න…

ඉන්ට්‍රො එකම මෙච්චර දිග උනා නම්, කතාව දිග වෙයි වගේ… ඒත් ඔය කතාව කෑලි කරලා දාන වැඩ නෑ මගේ ගාව.. මේක ලියල ඉවර වෙලාම තමයි පොස්ට් කරන්නේ. ( ඒ උනාට කෑලි කරලා දැමීම පාඨකයන් ඇද ගන්න ජාත්‍යන්තරව පිළිගත්තු තියරියක්. )

හරී..කතාව මේකයි.

මට මතක විදියට මේක උනේ අගෝස්තු ඉස්කෝල නිවාඩු කාලෙක. දිගටම කියවන්න

පත්තර කැපිල්ල…


පොඩි කාලේ කරපු වැඩක් ඊයෙ කිව්වා නේ…

කියවන්න බැරි උන ඈයෝ ඉන්නවා නම්, මෙතන කොටල සබං බෝල කතාව කියවන්න පුළුවනි…

අද කියන්නෙත් පොඩි කාලේ කරපු සිද්දියක් තමයි…

මේක උනේ මට වයස අවුරුදු 4ක් විතර කාලෙ… අපේ අම්මයි තාත්තයි තමයි මේවා කියන්නෙ…. මටනම් එච්චර පොඩි කාලේ වෙච්ච මෙලෝ අලකලංචියක් මතක නෑ.

එදා උදේ පාන්දරම පත්තරේ ගෙදරට ඇවිත්… ඒක ඔය පුටුවක් උඩ තියලා අපේ තාත්තා වෙන වැඩක් කරන්න ගිහින්…

ටික වෙලාවකින් තාත්තා වැඩේ අහවර කරගෙන, ඇවිත් තියෙන්නේ පත්තරේ බලන්ඩ… ඇවිත් බැලින්නං….

මම පොර ඉන්නවලු බිම වාඩිවෙලා… පත්තරේ වටේට තියාගෙන… නිකන් නෙවෙයි ඉන්නේ… අතේ කතුරකුත් එක්ක… පත්තරේ කෑලි කපලා කපලා වටේටම දාගෙන තව කෑලි කප කප ඉන්නවා ලු…

අද පත්තරේ.. අකුරක්වත් කියවන්න වෙලා නැහැ… මම වැඩේ දීලා…

ටික දවසක ඉඳන් කතුරක් අරගෙන මම අහුවෙන අහුවෙන දේ කපනවා ලු… කොච්චර එපා කිව්වත් මේකා නෙවෙයි ලු අහන්නේ… කොහොම හරි මේක නතර කරන්නත් එපැයි…

පත්තරේ කීතු කීතු වෙන්න කපලා හිනා වෙලා ඉන්න හැටි දැක්කම දඩුවමක් දෙන්නත් දුක හිතිලා…

කොහොම හරි මේක නවත්තන්න ඕන කියල හිතලා…

මාව අරං ගිහින් අපේ ගෙදර පොඩි කාමරේට දාලා… ඒ දවස් වල ගෙදර කාමර දෙකයි… ඔය පොඩි කාමරේට කවුරුවත් යන්නේ නැහැ… බය නිසාද කොහෙද මම නම් කොහොමටවත් යන්නේ නැහැ….ඉතින් ඔය කාමරේට මාව දාලා, එකතු කරල තිබ්බ ලොකු පරණ පත්තර මිටියක් මගේ ඉස්සරහින් තියලා.. කතුරකුත් එහෙම දීලා…

කපන්න කිව්වලූ ඔක්කොම පත්තර ටික…

ඔක්කොම කපන්නේ නැතුව එළියට එන්න තහනම් කියල, දොරත් ලොක් කරලා ගිහින්…

මමත් ඉතින් පත්තර දෙකක් තුනක් විතර කපලා ආතල් එක යන්නත් එක්ක…

ඊට පස්සෙ අඬන්න පටන් අරං…

කොහොම හරි කොල්ලා එදා ඒ කාමරෙන් එළියට ආපු වෙලාවේ ඉඳලා, නිකරුනේ පත්තර නං කපන්න ගිහින් නෑ…