Tag Archives: ලංකාව

ඒ තිරිසනා මරා දමා අදට හරියටම වසර දෙකකි…


ඒ දිනවල අපි කොළඹ ගියේ හිතේ ඇති අවිනිශ්චිත බවත් දරාගෙනය. එකල පාසැල් සිසුවන් වූ අපට 1993 ජනාධිපති ප්‍රේමදාස ඝාතනයත් සමඟ වඩාත් දැඩිවූ බෝම්බ රැල්ල මහා බලපෑමක් ඇතිකලා මතකය. 1996 මහ බැංකු බෝම්බය පිපිරී ගියේ විශාල කම්පනයක් සමඟය. පැය බාගයක් යනවිට කොළඹ පාසැල් පිරී ගියේ ළමයින් ගන්නට ආ දෙමාපියන්ගෙනි. එදා පාර දිගට තිබූ තදබදය සහ මිනිස්සුන්ගේ හිත්වල තිබූ භීතිය තවමත් මතකය.

ඉන්පසුව , නොයෙක් පාසැල් වලට බෝම්බ තබන බව අසා, කීප විටක්ම දෙමාපියන් පාසැල් වලින් බලෙන්ම දරුවන් අරන් ගියා මතකය. එක් වරක් කොළඹ ප්‍රධාන මල් ශාලාවකට කුඩා මිනී පෙට්ටි 500ක් සූදානම් කරන්නැයි ඕඩරයක් ද ලැබී තිබුණි.

පොදු ජනයා වෙත මේ බලපෑම කොතෙක්ද කිවහොත් හැකි හැම විටම රටේ ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන මඟහැර යන්නට බොහෝදෙනා පුරුදුවී සිටියෝය. කොළඹ-කොටුව ස්ටේසමට යන්නේ නොයා බැරිනම් පමණි. කොච්චියෙන්, බස් එකෙන් බිමට බහිනකම් ඉන්නේ රාක්ක වල ඇති පාර්සල් දිහා බලමිනි. වටපිටාවේ ඉන්න හැමකෙනා දිහාම සැකයෙන් බලන්නට අප පුරුදු විය. කොළඹ ප්‍රධාන ගොඩනැඟිලි, පාර්ලිමෙන්තු, රජයේ ආයතන අසලින් යන්නේද හිතේ බයෙනි. දිගටම කියවන්න

සල්ලි මත දුවන දේශපාලනය…


මුලින්ම එක ප්‍රශ්නයක්…
රටේ සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙක්ට දේශපාලකයෙක් විය හැකිද?

හිතල බැලුවොත්, “සල්ලි නැත්නම් දේශපාලනය කරනවා බොරු” යන එක ඇත්තකි. මේ දිනවල පාරට බැහැල බැලුවොත් මේ පෝස්ටර් වලට වියදම් කරපු සල්ලි වලින් අර නිරපරාදෙ මැරිල ගිය අමිල දරුවා වගේ දරුවන් කී දාහකට කන්න දෙන්න තිබ්බද කියල හිතෙනවා ඇති. පෝස්ටර් ගහන්න, මීටින් තියන්න, කැන්වසින් යන්න, පත්‍රිකා අච්චු ගහන්න කීයක් නම් වියදම් වෙනවා ඇත්ද? මේ සල්ලි කොහෙන්ද? ගොඩක් වෙලාවට ඡන්දෙ කරන උදවියට මේ සල්ලි දෙන්නෙ ව්‍යාපාරිකයො, තැබෑරුම් කරුවන්, සහ නොයෙකුත් ලාබ ප්‍රයෝජන බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න උදවියයි… එහෙව් උදව් ලබපු උදවිය බලයට ආවම කරන්නේ අර උදව් කරපු අය පෝෂණය කරන එක විතරයි. පසුගිය ඡන්ද දිහා බැලුවම තේරෙන එක දෙයක් තමයි වැඩියෙන් සල්ලි වියදම් කරපු කෙනා දිනන බවයි. හොරෙක්, මංකොල්ල කාරයෙක්, බුකී කරුවෙක්, කොටි හිතවාදියෙක් උනාට සල්ලි වැඩියෙන් වියදම් කරලා ගහක් ගලක් නෑර දැන්වීම් ගැහුවනම් කිසිම කරදරයක් නැතුව පාර්ලිමෙන්තු මන්ත්‍රී කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්.

මෙහෙම් බැලුවම හෙට දවසක අර ඒකොන් ගොයියත් ඇවිල්ල රට පිරෙන්න පෝස්ටර් ටිකක් ගැහුවනම්, කෙලින්ම පා.ම. කෙනෙක් වෙන්න තිබ්බා…

ඡන්ද ක්‍රමයේ වැරැද්දක් තිබෙන බව ඇත්ත… නමුත් ක්‍රමයට බැන බැන ඉන්න අපි ඡන්දෙ දීල පත්කරල යවන්නෙ කියල අපි කවුරුත් හිතන්නේ නැහැ. සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙක්, ක්‍රීඩකයෙක්, නලුවෙක්, නිලියක්, හමුදා නිලධාරියෙක් වෙච්ච පලියට රටේ නීති හදන, ව්‍යවස්ථා හදන කෙනෙක් වෙන්න පුලුවන් කියල හිතන එක බොරු වැඩක්. එසේ දක්ෂ පුද්ගලයක් සිටිය හැකියි. එහෙම නම් ඒ අය කළ යුත්තේ මුලින්ම ප්‍රාදේශීය සබාවකට ඡන්දෙ ඉල්ලා එහි වැඩ කර තමන් සාර්ථක දේශපාලකයෙක් බවට ජනතාවට පෙන්වීමයි. එහෙව් නොවන අයට “ටෙස්ට් රන් එකක්” දීල බලන්න පාර්ලිමේන්තු යවන එක ලොකු අවදානම් දෙයක් කියලයි මට හිතෙන්නෙ…  එහෙම අයට ඡ්න්දෙ දෙන එක ගැන දෙපාරක් හිතල බැලිය යුතුයි…

කොච්චර තෙවන ලෝකෙ රටක් උනත් මොන දේ අඩුව තිබුනත් නිදහස ලැබුන දා ඉඳල අපිට ඡන්ද වලින් නම් කිසිම අඩුවක් තිබුනෙ නැහැ. ඒ ඡන්ද වලට වියදම් කරපු සල්ලි ටික එකතු කරල තිබ්බ නම් අද මීට වඩා වෙනස් රටක් දැකිය හැකිව තිබුනා…

ඊළඟට තියෙන ප්‍රශ්නය කොච්චර දක්ෂ උනත් සල්ලි නැති මිනිහෙක්ට යමක් කල හැකිද කියන එකයි. මගේ අදහස නම් “ඔව්” කියන එකයි. සරල උදාහරනයක් විදියට අප අතරින් සමුගෙන ගිය ගරුතර සෝම හිමියන් ව ගන්න. උන්වහන්සේ අපේ රටේ ජනතාවගේ ආකල්ප සහ ආඩ්‍යාත්මය වෙනස් කලේ මහ ලොකු සල්ලියක් තිබිල නෙවෙයි…

අපි හැමෝම දුක් වෙනවා ලංකාව දියුනු වෙන්නෙ නැහැකියල… අර රටවල් වල මෙහෙමයි ඒ වුනාට අපේ රටේ මෙහෙමයි කිය කිය ඉන්නේ නැතුව, රට දියුණු කරන්න අපි අපේ යුතුකම්- වගකීම් ටික කරල ඉන්න ඕන. සිංහල බ්ලොග් කියවන්න එන උගත්, ඒ වගෙම නැණවත් මිතුරන් ගෙන මම ඉල්ලන්නේ මේ ක්‍රමය අපි වෙනස් කරමු කියලයි… වැඩියෙන්ම පෝස්ටර් ගහල තියෙන, වැඩි වැඩියෙන් අනුන්ගේ හෝ තමන්ගේ සල්ලි වියදම් කරලා රජ වෙන්න හදන අයට ඡන්දෙ නොදී ඉන්න… සුදුසු අයට පමණක් මනාපය දෙන්න…

සල්ලි මත දුවන දේශපාලනය බුද්ධියෙන් දියකර හරින්න…

මුහුඳු මහා විහාරය සහ එහි අනාගතය


දැනට මාස කීපයකට උඩදි ලංකවට ගිය වෙලාවක මට යාළුවෝ කිහිපදෙනෙක් එක්ක පොතුවිල් පැත්තෙ යන්න ලැබුන. විනෝද චාරිකාවක් විදියට පටන් ගත්තත්, පොතුවිල් / ආරුගම් බේ වල පිහිටලා තියෙන ඉතා වටිනා ඓතිහාසික නටඹුන් ඇති මුහුඳු මහා විහාරය දැකලා අපි බොහොම කම්පාවට පත්වුනා.

වසර 2000ක පමන ඉතිහසයක් ඇති මුහුඳු මහා විහාරය හෙවත් සමුද්‍ර මහා විහාරයෙ අද ඉතිරිවෙලා තියෙන්නෙ හිටි පිලිම 3ක් වැනි පොඩි නටඹුන් ටිකක් විතරයි. මෙහි තිබී සොයගන්නා ලද සෙල් ලිපියකට අනුව, විහාර මහා දේවිය කැලණි පුරවරයේ ඉඳන් ගොඩ බැහැපු ස්ථානයේ මුහුඳු මහා විහාරය ඉදිවෙලා තියෙනවා. විහාර මහා දේවි ගොඩ බැස්සේ කිරින්දට කියල අපි විශ්වාස කරත්, ඒ පිළිබඳ සැලකිය යුතු සාධක හමුවෙලා නැහැ. ( History: http://www.nation.lk/2009/03/01/eyefea1.htm ) මෙහි තිබෙන හිටි පිළිම තුනෙන් එකක් බුදු පිළිමයක්. අනිත් දෙක බුදු පිළිමය ඩිහාට වැඳගෙන ඉන්න කාවන්තිස්ස රජු සහ විහාර මහා දේවියයි.

වරක් රුහුණු මහා විහරය යනුවෙන් හඳුන්වපු මේ විහාර භුමිය අද ඒ වටේට බිහිවි ඇති මුස්ලිම් ජනාවාස විසින් ගිල ගෙන තිබෙනවා.  මින් පෙර අක්කර 200 ගනනක්ව තිබුන මේ විහාරය අද වෙනකොට අක්කර 1ක් වත් නැති තරමටම මුස්ලිම් ජනාවාස විසින් ගිලගෙන තිබෙනවා… මෙහි අමුනා ඇති පරණ පුවත් පත් වාර්ථාවට අනුව, 2005දි අක්කර 7ක පමණක් තිබු විහාරය 2009 වන විට අක්කර 1කට කුඩා වී තිබේ. මෙම විහාරයට යන්නට පාරක් නැත. සිංහල දන්නේ නමුත් සිංහල කතා නොකරන විශාල මුස්ලිම් කොලොනියක් මැදින් ඉතා අමාරුවෙන් හොයාගත්තු පොඩි කොලු ගැටයෙක් බයිසිකලේකින් අපිට පාර පෙන්නුවා.
මුලු විහාරයම බලාගන්න ඉන්නෙ එකම හාමුදුරු නමයි. ඒ ස්වාමින් වහන්සේටත් අවට තිබෙන ගම්මුන්ගෙන් ඉතාමත් කරදර බව උන්වහසේ අපිත් එක්ක කතා කරනකොට කිව්වා. උන්වහන්සේව පන්සලෙන් එලවලා දමන්න කෑමට වස දැමීම, විදුලිය කම්බි දොර අගුලට ඇමිනීම, රාත්‍රියේදි ගල් ගැසීම, සොරකම් කිරිම වැනි දෙවල් නිතරම සිදුවෙනවා. උන්වහන්සේට දානයක් දෙන්නවත් බෞධයෙක් අහල ගම් 7කවත් නැතුව උන්වහන්සේ ඒ කරන සේවය දෙකල අපි ඔක්කොටම විශාල දුකක් හිතුනා.  අවාරෙට පොල් වැටෙන්නා වගෙ අමාරුවෙන් හොයාගෙන විහාරයට එන අපි වගේ බැතිමතුන් දෙන මුදල් ටික එකතු කරගෙන තමයි උන්වහන්සේ දානයක් හරි සපයාගන්නෙ.

 

රාත්‍රියට විහාරයට ආරක්ශාව දෙන්න හමුදාවෙන් හෝ ග්‍රාමාරක්ෂක බටයින් එන නිසා දැන් නම් කරදර අඩු බවත් උන්වහන්සේ අපිත් එක්ක පැවසුවා. නමුත් මේ විහාරය ගැන හොයල බලන්න කවුරුත් නැහැ. මන්ත්‍රී  සහ දිසාපතිතුමාගෙ ඉඳල ඒ පලාතෙ ඉන්න සියලුම දෙනා මුස්ලිම් භක්තිකයින් නිසා විහරයට කිසිම දෙයක් ඉටු නොවන බව අපිට පැහැදිලිවුනා.
මේ සටහන දකින ඔබත් පොතුවිල් / ආරුගම් බේ පැත්තෙ ගිය වෙලාවක එහේ ගිහින් සිද්ධවෙලා තියෙනදේ පොඩ්ඩක් බලල එන්න.

 

මට නම් කියන්න තියෙන එකම දේ… මෙම විහාරය සහ නැගෙනහිර පලාතෙ විසිරී ඇති පැරණි නටඹුන් රැක ගෙන සංරක්ෂණය කරන්න වගකිවයුත්තන්ගෙ අවධානය යොමු වෙවා කියන එක විතරයි.

   

ප.ලි:  මේ සටහනේ අරමුණ කිසිම ජාතියකට හෝ ආගමකට පහර ගැසීම නොවේ;  ඉතා වටිනා මෙම විහාරය රැක ගැනීම පමණකි.

මගෙ සිහිනය මට දකින්න ඉඩ හරින්න… !


ලංකාවෙ අපි ගොඩක් දෙනා උපන්නෙ යුද්දෙත් එක්ක.. ජීවත්වුනේ යුද ගිනි මැද. කොහොමින් කොහොම හරි යුද්දය කියන එක ලංකාවෙ අපිට සාමන්‍ය දෙයක්වුනා. ඒ නිසාමද කොහෙද ලංකාවෙ මිනිස්සු ඉස්සරට වඩා හිතින් දැඩි වෙන්න ඇති.1983 දි 13 දෙනෙක් මැරුනම ලංකවෙ මිනිස්සු ගොඩක් කලබලවුනේත්, අද 500ක් මැරුන කිව්වත් එච්චර ගානක් නැත්තෙ ඒ නිස වෙන්න ඇති.

පොඩි කාලෙ ඉඳලම මම දැක්ක හීනයක් තිබ්බා… ඒ දියුණු සිරි ලංකාවක් දැකීම. මගේ විතරක් නෙවේ, ලංකාවට ආදරේ හැමගෙම තිබ්බ හීනයක් වෙන්න ඕන ඒක. ‍යුද්දෙ ඉවරවුනොත් ඒ හීනය හැබෑවක් වෙයි කියලා මට පොඩි කලෙ ඉඳලම හිතිලයි තිබුනෙ. ඒ නිසාම තමයි මම යුද්දෙ ජයට යනකොට ඒකට මුලු හදවතින්ම උදව් උපකාර කරේ. අපේ මිතුරන් ගොඩක් එකතු වෙලා, ලොකු මුදලක් එකතු කරල රණ විරුවන් වෙනුවෙන් ලංකාවට යැවුවෙ අපෙන් ඒ සඳහා වෙන්න තියෙන යුතුකම ඉටු කරන්න ඕනා නිසා…

‍යුද්දෙ ඉවරවුන ගමන් අපිට බොහොම සැහැල්ලුවක් දැනුනෙ, අපි ගොඩක් කාලෙක ඉඳන් දැකපු ඒ හීනය හැබෑ වෙයි කියල හිතට දැන්නෙන්න ගත්තු නිසා. දේශපාලන නායකත්වයට වගේම, හමුදා නායකත්වයට අපි ඔක්කොම ආශිර්වාද කළේ අපේ ලංකවට පිළිලයක් වෙලා තිබුන ඒ යුද්දෙ ඉවර කරපු නිසා.එතනින් පස්සෙ සේද මාවතක් වෙයි කියල හිතපු සංවර්ධන ගමන ටිකෙන් ටික නාය යන කන්දකට අහු වෙලා යට යන අඩි පාරක් උනේ ගොඩ කාලෙක ඉඳල ලංකාවෙ තියෙන දේශපාලන කුළල් කාගැනීම් එක්ක. ජන්මයට වඩා අපේ ලංකාවෙ දේශපාලකයින්ට ඒක ලොකු වෙච්ච නිසා, මට නම් හිතෙන විදියට අපේ රටට ලැබුන හොඳම අවස්ථාවක් ගිලිහිලා ගියා කියල. නිකන් නෙවේ , අපි හැමෝගෙම හීනයත් අරගෙන. යුද්දය ඉවර කිරීමේ “ක්‍රෙඩිට් එක” ගන්න දෙපැත්තම උත්සාහ කරපු ජනාධිපතිවරනයෙන් පස්සෙ, ක්‍රෙඩිට් කවුරු ගත්තත්,  ඒක නිසා ලොකුම පාඩුවවුනේ රටට ආදරෙ කරපු මද්‍යස්ථ ජනතවට කියල තමයි  හිතෙන්නෙ.  කිසිම දේශපාලන පක්ශයකට ගැති නොවි  මැදිහත් විදියට හිටපු මට ඒක හොදින් තේරෙනව. කොහොමින් හරි ඒ දෙවනි යුද්දය නිස පැරදුනේ අපේ රටට ආදරේ කරපු මිනිස්සු තමයි.

මේ කුළල් කාගැනීම් නිසා වෙච්ච පාඩු ටිකක් ලියන්න හිතුනා…

 

අ:  මහින්ද රාජපක්ෂ, ගෝඨාබය රාජපක්ෂ, සරත් ෆොන්සේකා යන වීර චරිත නැති වීම.

යුද්දය ඉවර වෙනවත් එක්කම මහින්ද රාජපක්ෂ, ගෝඨාබය රාජපක්ෂ සහ සරත් ෆොන්සේකා කියන නම් තිබ්බෙ අපේ කාලයේ නූතන වීරයන් ගෙ ලැයිස්තුවේ.  බොහොමයක් හේතු නිසා මේ සියලු දෙනා ගැන මගෙ හිතේ තිබුන ගෞරවය අඩු වැඩි වශයෙන් නැති වෙලා ගිහින්. මට හිතෙන විදියට ගොඩක් අයට ඒ හැගීම තියෙනවා.
ප්‍රශ්නය: වීර චරිතයක් නැවතත් ඇතිවෙන්න කොච්චර කල්යයිද?

 
ආ: යුද හමුදාව ඇතුලු ත්රිoවිධ හමුදාව දේශපාලනීකරනය වීම.


දේශපාලන කුළල් කාගැනීම් නිසා සිද්දවුන ලොකුම විනාශයක් තමයි ත්රි විධ හමුදව දේශපාලනීකරනය වීම. ඉස්සර කාලෙදි නම්, හමුදාවෙ පුද්ගලයින්දේශපාලනය කලේ නැහැ. දේශපාලකයින් හමුදාව ගැන දෙන comments වලට උත්තර දුන්නෙත් දේශපාලයකින් තමයි. මට හිතෙන විදියට මේකපටන් ගත්තෙ ජෙනරාල් ෆොන්සෙකා හමුදාපති වෙලා ඉද්දි මංගල සමරවීර මහතාගෙ comment එකකට උත්තර දෙන්න ගිය ජෙනරාල් සරත්ෆොන්සෙකා මහත්මයා මයි.

ඊට පස්සෙ ජෙනරාල් ෆොන්සෙකා මහත්මයාගේ දේශපාලනයට පැමිණීමත් එක්ක, හමුදාවෙ කට්ටියත් දේශපාලන පිල් දෙකකට බෙදීම වලක්වන්නබැරිවුනා. ඒකෙන් උනේ හමුදව තුල මෙතෙක් හැංගි හැංගිවුන දේශපාලන ලේබල් ඇලවීම සහ පලිගැනීම එළිපිටම වෙන්න ගත්තු එක කියල එළියෙඉඳන් බලන් ඉන්න අපිට හොඳට පෙනුනා.

ප්‍රශ්නය: කාගෙ උවමනාවට වෙච්ච දෙයක්ද?

ඇ: හමුදාව කෙරෙහි ජනතාවගෙ තිබුන වීර හැඟීම නැති වී යාම.

උඩින් ලියල තියෙන හේතු නිසා, රටෙ ජනතාවගේ හිත් වල හමුදාව කෙරෙහි තිබ්බ අප්රතිහත ගෞරවය පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ අඩුවුනා. ඉස්සර වගෙ වීර හමුදා සෙබලු වෙනුවෙන් සල්ලි කැට අරන් සල්ලි එකතු කරපු අය වාෂ්ප වෙලා ගිහින්. සටන් වලින් ආබාධිතවුනු සෙබලු ගැන කත කරන අය නැති වෙල ගිහින්. ඔක්කොම කත කලේ “ ක්රෙඩිට් එක” කාගෙද කියල මිසක්, ඒ ක්රෙඩිට් එක ගන්න උදවුන හිනි මඟේ හිටපු සෙබලු ටික ඔක්කොටම අමතකවුනා. නහය උසට වතුර ගලල තියෙද්දිත්, මරාගෙන මැරෙන මිනිස් බොම්බ ඉස්සරහදිත් පස්සට නොගිහින් සතුරන් එක්ක සටන් කරපු වීර චරිත අපිට අමතකවුනා.

ප්‍රශ්නය: කාගෙ වරදින්ද?

ඈ: දේශප්රේමී ජනතාව දෙපිලකට බෙදීම.

යුද්දය ඉවරවුන ගමන්, ලංකාවෙ හිටපු ඔක්කොම මිනිස්සු හිට්යෙ එකා වගෙ. ජාති භේද, ආගම් භේද විතරක් නෙවෙයි, පක්ෂ භේද පවා ඔක්කොටම අමතක වෙලා තිබ්බෙ. යුද්දෙ ඉවර වෙලා අවුරුද්දක් යනන්ත් ඉස්සෙල්ල අද වෙනකොට කට්ටිය ආයෙත් බෙදිල. අපි ඔක්කොම ලංකවෙ මිනිස්සු කියන එක අමතක වෙලා… මම නිල්, මම කොල, මම රතු කියාගෙන තමන් කිසිදාක නොදැකපු කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඔක්කොම කඩේ යනවා.

ප්‍රශ්නය: මොකක් ලබාගන්නද?

ඉ: බෙදුම්වාදී කාක්කන් ට නැවත තටු ලැබීම.

කොටි ත්රස්තවාදය පරාජය කරන කොට තමන්ගෙ නැට්ට අධෝ මුඛයෙ ගහගෙන හැන්ගිලා හිටපු බෙදුම් වාදී කාක්කො ටික අයෙත් කෑගහන්න පටන් අරන්. ආයෙත් උන්ට පිට රටවල් වලින් සල්ලි එන්න පටන් අරන්. එක එක දේශපාලන පක්ෂ වලින් වාසි හොයාගෙන උන්ට offers දෙන්න පටන් අරන්. ඉස්සර අපේ මිනිස්සුන්ට එපා වෙල තිබ්බ සමහරක් දැන් හරිම හොඳ මිනිසුන් වෙලා. මූ යුද්දෙ කාලෙ මොනවද කිව්වෙ කරේ කියල අමතක වෙලා.

ප්‍රශ්නය: අපි මුන් කවුද මොකටද එන්නෙ කියල දන්නවද?

ඊ: ලොඅක ජනමාද්යට ලංකව ගැන කතා කරන්න තව හොද ටොපික් එකක් ලැබීම.
ඉස්සර ලංකාව ගෙන websites පිරෙන්න නිව්ස් දාපු ජාත්යන්තර මාද්ය, යුද්දෙන් මාස කීපයකට පස්සෙ සද්ද නැතිවුනා. BBC, CNN, Al Jazeera වගේ channel වල සහ websites වල ලංකාවෙ නිව්ස් එකක් හොයන්නත් බැරිවුන. ඒත් අයෙත් ඔන්න ලොකු ලොකු නිව්ස් එන්න පටන් අරන්, අරක වුනා මෙක වුනා කියල. මේ නිව්ස් නිසා ලංකාවෙ ප්රතිරූපයට වන හානිය ගැන අපේ දේශපාලකයින්ට අවබෝධයක් නැහැ වගේ.

ප්‍රශ්නය: ඒවට කවුද වග කියන්නේ? කවුද ඒ ප්රතිරූපය නැවත හදන්නේ?

උ: කැඩී සුනු විසුනු වෙලා ගිය යුරෝපීය සහ උතුරු අමෙරිකානු ද්රවිඩ කොටි ජාලයට නැවතත් පණ ලැබීම.
යුද්දෙ තියනකොට ඇඟට ගිනි තියාගත්තු, තැන තැන කෑ ගහපු කොටි ටික, ප්රභාකරන් බල්ලෙක් වගේ මැරුනට පස්සෙ කටවල් ටික වහ ගත්තා. කාගේ හෝ වරදින් මුන් ටික ආයෙත් එකතු වෙලා.

ප්‍රශ්නය: ආයෙ මුන් ටිකගෙ කටවල් වහන්න කියල මරල දාන්නවත් ප්රභාකරන් කෙනෙක් නැති වීම.

ඔයවගේ කී නොකී කරුනු නිසා… සහ…අපේ දේශපාලකයින්ගෙ හා තීරන ගන්නා පුද්ගලයන්ගේ අත්තනොමතික වැඩ නිසා අපි හැමෝගෙම හීන බොඳ වෙලා යයිදෝ කියල හිතෙනවා.

තීරණ ගන්නා වැදගත් තැන් වලට ( රාජ්ය ආයතන – සංස්ථා, බැංකු වගේ දේශපාලන පුලුවන් කාරයො නැතුව, වෞත්තීය සුදුසුකම් සහිත සහ පලපුරුදු පුද්ගලයින් දැමීම අපිට තියෙන ලොකුම අවශ්යතාව වෙලා තියෙනවා.
එහෙම නැතිවුනොත් ඒ ලස්සන සිහිනය අපිට බලන්න වෙන්නෙ නැති වෙයි.

මට හිතෙන විදියට රටට ආදරේ කරන මිනිස්සු අපේ දේශපාලකයන්ගෙන් ඉල්ලන්නෙ එක දෙයයි.. බෙල්ල ගහල ගියත් ජාතික අවශ්යතාව වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න ( Work for National Interest). අපේ රටට යහපත් මොකද්ද කියල හිතලා වැඩ කරන්න…

කොහොම හරි කරලා….

මගේ සිහිනය මට දකින්න ඉඩ හරින්න …

ප.ලි: ගොඩක් කාලෙකට පස්සෙ සිංහලෙන් ලිව්වේ.. ව්යානකරන වැරදි තිබේනම් සමා වෙන්න, නමුත් පෙන්වා දෙන්න….